Czym jest Jin Jun Mei?
Nazwa składa się z trzech znaków: jin (金) to „złoto”, jun (骏) oznacza szlachetnego rumaka, a mei (眉) — „brew”. W polskich opisach przyjęło się tłumaczenie „Złote Brwi”, nawiązujące do kształtu i koloru drobnych, złocisto-brązowych pączków.
To herbata czerwona (chiń. hong cha), czyli w pełni utleniona. Jest przy tym bardzo młoda jak na chiński „klasyk”: najczęściej podaje się, że powstała w połowie pierwszej dekady XXI wieku (2005–2006 rok). Mimo to szybko zdobyła status jednej z najbardziej prestiżowych herbat czerwonych w Chinach.
Skąd pochodzi — góry Wuyi
Jin Jun Mei pochodzi z gór Wuyi (Wuyi Shan) w północno-zachodnim Fujianie. Najczęściej wskazuje się okolice wsi Tongmu w rezerwacie przyrody. Jak opisują Mary Lou i Robert Heissowie w książce The Story of Tea, to bajkowy krajobraz wapiennych szczytów, rzek i gęstej roślinności, a krzewy herbaciane rosną tam w cieniu chmur i mgły, mając zaledwie kilka godzin słońca dziennie. Cienka warstwa gleby wśród skał dostarcza roślinom minerałów, które nadają herbatom z Wuyi charakterystyczny „kręgosłup” smaku. Obszar jest niewielki, więc produkcji nie da się zwiększyć — stąd rzadkość i cena najlepszych herbat z tego regionu.
Wuyi kojarzy się głównie z dwoma typami herbat: ulongami skalnymi, takimi jak Da Hong Pao, oraz wędzonym Lapsang Souchong, który według Heissów powstał tu w XVII wieku niemal przypadkiem. Jin Jun Mei to trzecia, najnowsza „twarz” regionu: herbata czerwona, niewędzona i robiona wyłącznie z pączków.
Jak powstaje herbata czerwona
W Chinach herbaty tej klasy nazywa się hong cha, czyli „herbata czerwona” — od koloru naparu. Na Zachodzie przyjęła się nazwa „czarna herbata”, od koloru suchego liścia. (W chińskiej terminologii „czarna herbata”, hei cha, oznacza natomiast herbaty pu-erh. Więcej o tym w artykule Czarna herbata czy czerwona — czy to to samo?)
Produkcja obejmuje kilka etapów: zrywanie, więdnięcie, zwijanie (które uwalnia soki z liścia), utlenianie i suszenie. Warto od razu sprostować częsty błąd: herbata czerwona nie jest fermentowana, tylko utleniana. O prawdziwej fermentacji mówimy w zasadzie tylko w przypadku pu-erh.
Jak zauważają Heissowie, najlepsze wyniki daje surowiec z samych pączków lub z tzw. drobnego zrywu — najcenniejszych pędów z nowego przyrostu. Jin Jun Mei to skrajny przypadek tej zasady: używa się wyłącznie wiosennych pączków, co jest bardzo pracochłonne. W Chinach najwyższe gatunki herbat czerwonych nazywa się herbatami kung fu (gongfu) właśnie z uwagi na precyzję i ilość pracy włożonej w każdy etap. To główny powód, dla którego Jin Jun Mei kosztuje więcej niż zwykła herbata czerwona.
Jak smakuje Jin Jun Mei?
Profil smakowy jest wielowarstwowy i łagodny:
- Smak: pełny, słodki, czekoladowo-miodowy, bez goryczy i ściągającego posmaku,
- Aromat: kakao, miód, egzotyczne przyprawy, delikatne nuty kwiatów i cytrusów,
- Finisz: długi i elegancki, z utrzymującą się słodyczą.
Przy kolejnych parzeniach napar zmienia się: od słodkiego i czekoladowego po lżejszy, bardziej kwiatowy.
Jak parzyć Jin Jun Mei?
Drobne pączki są delikatne, więc najlepiej wydobywają smak przy krótkich zalewaniach w stylu gongfu — w gaiwanie lub małym czajniczku. Zwykły kubek też się sprawdzi, ale napar będzie prostszy.
| Parametr | Gongfu (gaiwan, czajniczek) | Sposób „zachodni” (kubek, dzbanek) |
|---|---|---|
| Ilość herbaty | 1 g na 30 ml wody (np. 3–4 g na gaiwan 100 ml) | 2–3 g na 200 ml wody |
| Temperatura wody | 95°C (do 100°C) | 95°C |
| Czas pierwszego parzenia | 20–25 s | 2–3 min |
| Kolejne parzenia | 15 s, 20 s, 25 s, 35 s, potem stopniowo dłużej | ok. 3 min |
| Liczba parzeń | 6–8 | 2–3 |
Jeśli w naparze pojawi się goryczka, obniż temperaturę do około 90°C albo skróć czas. Zasady krótkich parzeń opisujemy w artykule Parzenie herbaty krótkimi parzeniami, a o tym, ile razy można zalać te same liście, przeczytasz w tekście Ile razy można parzyć tę samą herbatę?
Dla kogo jest Jin Jun Mei?
- dla osób, które nie lubią goryczy i cierpkości w herbacie,
- jako pierwsza chińska herbata czerwona — łagodna i łatwa do parzenia,
- dla miłośników słodkich, czekoladowych nut bez dodatków smakowych,
- na prezent: rzadka herbata z historią, którą łatwo opowiedzieć.
Jak każda herbata z krzewu Camellia sinensis, zawiera kofeinę. Ile jej jest w różnych herbatach, sprawdzisz w artykule Kofeina w herbacie.
Jin Jun Mei na tle innych chińskich herbat czerwonych
Chiny produkują wiele znakomitych herbat czerwonych, które w Polsce wciąż są mniej znane niż zielone i ulongi. Jeśli lubisz ten styl, warto porównać:
- Qimen Mao Feng — herbata w stylu Keemun z prowincji Anhui (więcej o Keemun i Dian Hong),
- Dian Hong Jin Zhen — „złote igły” z Yunnanu, z dużą zawartością pączków,
- cała kategoria: herbata czerwona liściasta.
Jak przechowywać Jin Jun Mei?
Trzymaj liście w suchym, chłodnym miejscu, w szczelnie zamkniętym opakowaniu, z dala od światła i obcych zapachów. Dzięki temu aromat pozostaje czysty i słodki przez dłuższy czas.
Najczęstsze pytania o Jin Jun Mei
Czy Jin Jun Mei to czarna herbata?
Tak i nie. To ta sama klasa herbat, którą Zachód nazywa czarną, a Chiny — czerwoną (hong cha). W Chinach „czarna herbata” oznacza pu-erh, więc na chińskich opakowaniach Jin Jun Mei znajdziesz określenie „czerwona”.
Dlaczego Jin Jun Mei jest droższa niż zwykła herbata czerwona?
Bo jest robiona wyłącznie z ręcznie zrywanych wiosennych pączków, w niewielkiej skali i w regionie, w którym nie da się zwiększyć produkcji. Pączków potrzeba dużo więcej niż liści do zwykłej herbaty czerwonej.
Czy Jin Jun Mei jest wędzona jak Lapsang Souchong?
Nie. Choć pochodzi z tego samego regionu co Lapsang Souchong, Jin Jun Mei nie jest wędzona — jej smak jest słodki, czekoladowy i kwiatowy, bez dymnej nuty.
Ile razy można parzyć Jin Jun Mei?
W stylu gongfu 6–8 razy, w tradycyjnym sposobie zachodnim 2–3 razy.
Gdzie kupić Jin Jun Mei?
Herbatę Jin Jun Mei znajdziesz w naszym sklepie: Jin Jun Mei — czerwona herbata z Wuyi. Dostępna jest w kilku gramaturach, także w małej porcji na spróbowanie przed większym zamówieniem.
